„ვივა კუბა!" კირილე, კუბა და ფიდელ კასტრო

სერგიანიზმი (სახელმწიფო ხელისუფლებისადმი სარწმუნოებაზე მეტი შეგუების პრაქტიკა, დოკუმენტირებული თავი 9-ში) გრძელდება. სერგიანიზმის სული ცოცხალია პატრიარქ კირილეს დღევანდელ ქმედებებში.

1990-იანი წლების ბოლოდან მიტროპოლიტმა კირილემ (მაშინ საეკლესიო საგარეო ურთიერთობათა დეპარტამენტის ხელმძღვანელმა) კუბაში ფიდელ კასტროს კომუნისტურ დიქტატურასთან ურთიერთობა დაიწყო, რომელიც თითქმის ორ ათწლეულს მოიცავდა.^[1]

ზოგიერთი, რა თქმა უნდა, იტყვის, რომ ეს სამწყსოებრივი ჩართულობა იყო? დიპლომატია? ქრისტიანული მოწყალება, რომელიც ყველა ადამიანთან დიალოგს ეძიებს?

მაგრამ რას ასწავლიან წმინდანები ღვთის მტრებთან შეგუების შესახებ?

ა. რას ასწავლიან წმინდანები და კანონები

დუმილი ცდომილების წინაშე სიძულვილია

წმ. მაქსიმე აღმსარებელმა, რომელსაც ენა და მარჯვენა ხელი მოჰკვეთეს იმპერატორის ერესთან შეგუებაზე უარის თქმისთვის, განმარტა ცდომილებისადმი შეგუების სულიერი საფრთხე:

რამეთუ კაცთმოძულეობად და საღმრთო სიყვარულისგან განშორებად მე ვრაცხ ცდომილებისთვის ძალის მინიჭებას, რათა მასში უწინ შეპყრობილნი კიდევ უფრო მეტად განიხრწნონ.

— წმ. მაქსიმე აღმსარებელი, PG 91:465C; ბერძნული წყარო^[2]

წმ. მაქსიმე აღმსარებლის თანახმად, ცდომილებისთვის ძალის მინიჭება „კაცთმოძულეობაა”. როცა სასიკვდილო ცდომილება გამოუსწორებელი რჩება, მასში შეპყრობილი სულები განხრწნილნი რჩებიან. ამრიგად, რაც დიპლომატიას ან მოსიყვარულე შემწყნარებლობას შეიძლება ჰგავდეს, წმ. მაქსიმეს თანახმად, სულიერი სისასტიკეა.

დუმილი ათეიზმის მესამე სახეა

გერონდა გაბრიელმა კუთლუმუსის მონასტრიდან, წმ. პაისი მთაწმინდელის მოწაფემ, წმ. გრიგოლ პალამას სამი სახის ათეიზმი მოიყვანა:

ათეიზმის პირველი სახე: ათეისტი, რომელიც ამბობს, ღმერთი არ არსებობსო. ათეიზმის მეორე სახე: ერეტიკოსი. ათეიზმის მესამე სახე: როცა სარწმუნოება საფრთხეშია და მე ვდუმვარ… არ ვლაპარაკობ.

— გერონდა გაბრიელი კუთლუმუსის მონასტრიდან, https://www.youtube.com/watch?v=HXJ65qfUdGY^[3]

მან დაამატა წმ. თეოდორე სტუდიელის მცნება: „ღვთისგან მცნებაა არ დადუმდე, არ გაჩუმდე, როცა სარწმუნოება საფრთხეშია.”^[4]

დუმილი მგმობელობის წინაშე თავისთავად ათეიზმის ერთ-ერთი სახეა.

პატრიარქმა კირილემ 21-წლიანი ურთიერთობა შეინარჩუნა ფიდელ კასტროსთან: დიქტატორთან, რომლის რეჟიმმა სისტემატურად გათელა ძირითადი სამოქალაქო და პოლიტიკური თავისუფლებები, ციხეში ჩასვა და აწამა დისიდენტები და სარწმუნოდ ედება ბრალად ათიათასობით ადამიანის სიკვდილი დახვრეტის, სასამართლო პროცესის გარეშე მკვლელობებისა და ციხეებში ძალადობის გზით. მთავარია ის, რომ ბოლო ამოსუნთქვამდე ფიდელ კასტრო თვითგამოცხადებული მარქსისტ-ლენინისტი იყო: რაც მართლმადიდებელ ქრისტიანობასთან შეუთავსებელია.

იმის გასაგებად, თუ რატომ აქვს ამას კანონიკური მნიშვნელობა, პირველ ყოვლისა უნდა დავადგინოთ, რა არის მარქსიზმი ეკლესიის თვალში.

მარქსიზმი ერესია

გერონდა ეფრემ არიზონელმა (+2019), პატივცემულმა მთაწმინდელმა ბერმა, რომელმაც ჩრდილოეთ ამერიკაში ჩვიდმეტი მონასტერი დააარსა, კანონიკური პრინციპი პირდაპირ განაცხადა:

მარქსიზმი არა მხოლოდ პოლიტიკური სისტემაა, არამედ მოიცავს სეკულარულ მსოფლმხედველობას, უფრო მეტიც: ერესს.

— გერონდა ეფრემ არიზონელი, “My View of the Russian Orthodox Church Abroad” (ჩემი შეხედულება საზღვარგარეთის რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიაზე) (1991), http://orthodoxinfo.com/ecumenism/ephraim_roca.aspx

თუ მარქსიზმი ერესია, მაშინ ამ პოზიციის მქონე ადამიანთან მეგობრობა მისი გამოსწორების გარეშე ნამდვილად ის ათეიზმია, რომელზეც წმ. გრიგოლ პალამა ლაპარაკობს, და ცდომილებისთვის ძალის მინიჭებაა, როგორც წმ. მაქსიმე აღმსარებელი ამბობს.

ახალმოწამეებმა (მათ, ვინც სიკვდილი ამჯობინეს საბჭოთა ხელისუფლებასთან შეგუებას) მიტროპოლიტ სერგის მოხსენიება შეწყვიტეს მარქსიზმ-ლენინიზმთან შეგუებისთვის. გერონდა ეფრემ არიზონელი ადასტურებს, რომ ეს კანონიკურად გამართლებული იყო. პატრიარქი კირილე კი, პირიქით, ასეთ პირებს ეძებს და მათთან ძმურ ურთიერთობებს ამყარებს.

ქრისტიანობა და მარქსიზმი შეუთავსებელია

მთავარეპისკოპოსი ავერკი (ტაუშევი) სირაკუზელი იყო იორდანვილის წმინდა სამების სემინარიის მეოთხე რექტორი და რსე-ს ერთ-ერთი ყველაზე პატივცემული ღვთისმეტყველი. იგი თავად გაექცა რუსეთის რევოლუციას და პირადად იხილა, რას ნიშნავდა მარქსიზმი ეკლესიისთვის. მან ღვთისმეტყველური შეუთავსებლობა ასე ახსნა:

მატერიალიზმი ჰუმანიზმის ბუნებრივი შთამომავალი და ლოგიკური განვითარებაა. გაძღომის იდეალი, „სოციალური სამართლიანობისა” და „სოციალური ჭეშმარიტების” ხმამაღალი სახელების უკან დაფარული, უმაღლეს იდეალად იქცა ქრისტიანობაზე უარის მთქმელი კაცობრიობისთვის. სოციალიზმისა და მარქსიზმ-კომუნიზმის მოძღვრება ბუნებრივად აღმოცენდა მატერიალიზმის ნიადაგზე. ჰუმანიზმი და მატერიალიზმი, რომლებიც ადამიანის სულიერ საფუძველს უარყოფენ და მას ღმერთად აცხადებენ, ამით ლეგიტიმაციას აძლევენ თვითდამკვიდრებულ ადამიანურ სიამაყეს და ცხოველურ ეგოიზმს, რომელიც ბუნებრივად წარმოშვეს.

— მთავარეპისკოპოსი ავერკი (ტაუშევი), The Struggle for Virtue (ბრძოლა სათნოებისთვის) (Holy Trinity Publications, 2014), თავი 1: „თვითდამკვიდრებული სიამაყე და ქრისტიანული თავმდაბლობა”, გვ. 13

მარქსიზმ-ლენინიზმი სულის არსებობას უარყოფს. იგი ასწავლის, რომ მატერია ყველაფერია: არც ღმერთი, არც სული, არც საუკუნო სიცოცხლე. ადამიანი მხოლოდ სხეულია, რომელსაც საკვები სჭირდება, და ისტორია მხოლოდ ბრძოლაა იმაზე, ვინ აკონტროლებს საკვებს.

ეს მართლმადიდებლობის საპირისპიროა. ქრისტესა და მარქსს შორის შეთავსება არ არსებობს.

სწორედ ამიტომ, გამოსწორება, რომელიც კირილეს კასტროსთვის ევალებოდა, არ იყო დიპლომატიური შენიშვნა, არამედ თავად სახარება. მთავარეპისკოპოსი ავერკი ამ საფუძვლიან პრინციპს მკაფიოდ გამოხატავს: ქრისტეში, როგორც ღვთის განხორციელებულ ძეში, რწმენის გარეშე ჭეშმარიტი სიყვარული საერთოდ არ არსებობს: არც ღვთისადმი, არც მოყვასისადმი. ვერავითარი რევოლუციური რიტორიკა, ვერავითარი „სოციალურ სამართლიანობაზე” ან „სოციალურ ჭეშმარიტებაზე” აპელირება ამას ვერ შეცვლის:

ქრისტეში, როგორც ღვთის ძეში, რწმენის გარეშე ვერ იარსებებს ჭეშმარიტი სიყვარული არც ღვთისადმი, არც მოყვასისადმი. ჭეშმარიტი, უანგარო, წმინდა სიყვარული ღვთისა და ადამიანისადმი შეუძლებელია ქრისტე მაცხოვრის ღვთაებრიობისადმი რწმენის მოქმედების გარეშე: რწმენისა იმ ფაქტისადმი, რომ იგი არის ღვთის განხორციელებული ძე, რომელიც მიწაზე ჩამოვიდა კაცობრიობის გამოსახსნელად.

— მთავარეპისკოპოსი ავერკი (ტაუშევი), The Struggle for Virtue (ბრძოლა სათნოებისთვის) (Holy Trinity Publications, 2014), თავი 3: „სახარებისეული სიყვარული და ჰუმანისტური ალტრუიზმი”, გვ. 34

ეს არის ის, რაც კირილეს კასტროსთვის უნდა ეთქვა ოცდაერთი წლის პირადი შეხვედრების მანძილზე. მან ეს არ გააკეთა. კასტრო მოუნანიებელ მარქსისტ-ლენინისტად გარდაიცვალა, სიცოცხლის უკანასკნელ დღემდე თავდადებული, და კირილემ მას არასოდეს მიუთითა ის ერთადერთი საფუძველი, რომელზეც კუბელი ხალხისადმი ჭეშმარიტი სიყვარული შეიძლებოდა აშენებულიყო.

მთავარეპისკოპოსი ავერკი იმ უფრო ღრმა კულტურულ ცვლილებას ასახელებს, რომელიც მოქმედებს. ის, რასაც კასტრო აცხადებდა და რასაც კირილე მის სახელით ეთანხმებოდა, ხუთსაუკუნოვანი ჰუმანისტური ჩანაცვლებაა: სახარების ექსკლუზიური, დოგმატური მოძღვრების სიყვარულის შესახებ ჩანაცვლება ბუნდოვანი „რელიგიისგან დამოუკიდებელი მორალით”:

თანამედროვეობის სული, ანუ სხვანაირად, ადამიანური თვითდამკვიდრებული სიამაყის სული, თუმცა უუნაროა მთლიანად უარყოს სიყვარული, როგორც შემოქმედებითი ძალა ადამიანში, მაინც ცდილობს დაამახინჯოს სახარებისეული ჯანსაღი მოძღვრება სიყვარულის შესახებ, ჩაანაცვლებს რა მას საკუთარი სახის სიყვარულით, სადაც თვითსიყვარული კიდევ უფრო ცდილობს თავის დამკვიდრებას. რენესანსის დროიდან სახარებისეული მოძღვრება სიყვარულის შესახებ ჩანაცვლებულია „ალტრუიზმის”, „ფილანთროპიისა” და ეგრეთ წოდებული სიტუაციური ეთიკის კონცეფციებით: მორალით, რომელიც დამოუკიდებელია რელიგიისგან, ღვთის რწმენისგან და ღვთის სჯულისგან. ამ არარელიგიური მორალის მომხრეები ცდილობენ ყველას დაარწმუნონ, რომ „შეიძლება ჭეშმარიტი ქრისტიანი იყო ქრისტეს რწმენის გარეშე”.

— მთავარეპისკოპოსი ავერკი (ტაუშევი), The Struggle for Virtue (ბრძოლა სათნოებისთვის) (Holy Trinity Publications, 2014), თავი 3: „სახარებისეული სიყვარული და ჰუმანისტური ალტრუიზმი”, გვ. 35–36

კასტრო ზუსტად ის ფიგურა იყო, რომელსაც მთავარეპისკოპოსი ავერკი აღწერს. იგი მარქსიზმ-ლენინიზმს „სიცოცხლის უკანასკნელ დღემდე” აღიარებდა: იდეოლოგიას, რომელიც ღვთის არსებობას უარყოფს და მთელ რეალობას მატერიამდე დაჰყავს. ამასთანავე, იგი მორალურ აღიარებას ითხოვდა, როგორც თანამოაზრე, „სოციალური სამართლიანობისა” და „სოციალური ჭეშმარიტების” მშენებელი. კირილემ ამ ჩარჩოს უარი არ უთხრა; იგი დაამტკიცა. 2008 წლის 19 ოქტომბერს მან ფიდელ კასტროს რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის „დიდებისა და პატივის” ორდენი გადასცა, „რელიგიათაშორის დიალოგში მისი წვლილის აღიარებად”. მორალურ-ღვთისმეტყველური აღიარება, რომელსაც მთავარეპისკოპოსი ავერკი შეუძლებლად მიიჩნევს, კირილემ ფაქტობრივად ოფიციალური საეკლესიო ჯილდოს მეშვეობით მიანიჭა.

ცრუ დამშვიდებისთვის განვისჯებით

წმ. პაისი მთაწმინდელი გვასწავლის, როგორ უნდა მივუდგეთ სწორად ცდომილებაში მყოფთ:

საჭირო არ არის ვუთხრათ ქრისტიანებს, რომლებიც მართლმადიდებელნი არ არიან, რომ ჯოჯოხეთში წავლენ ან რომ ანტიქრისტეები არიან; მაგრამ არც ის უნდა ვუთხრათ, რომ ცხონდებიან, რადგან ეს მათ ცრუ მშვიდობას აძლევს და ამისთვის გვესჯება. ჩვენ მათ კეთილი შეშფოთება უნდა მივცეთ: უნდა ვუთხრათ, რომ ცდომილებაში არიან.

— წმ. პაისი მთაწმინდელი, იერომონახი ისააკი, Elder Paisios of Mount Athos (ათონის მთის მოხუცი პაისი), გვ. 658

სად ვხედავთ პატრიარქ კირილეს, რომელიც ფიდელ კასტროს კეთილ შეშფოთებას აძლევს?

მამა სერაფიმ როუზმა ეს მარცხი ამერიკის მართლმადიდებელ იურისდიქციებში იხილა:

აქ ამერიკაში ჩვენ კარგად ვიცნობთ „ათენაგორას და კომპანიის” განდგომილებას, და სამწუხაროდ სხვა ეროვნული იურისდიქციები ამერიკაში ძნელად თუ რამით უკეთესნი არიან; ყველანი ძმობენ და ლოცულობენ კათოლიკებთან და პროტესტანტებთან და რცხვენიათ არამართლმადიდებელთ უთხრან, რომ შორს გადაუხვიეს ჭეშმარიტებას, რომელიც მხოლოდ მართლმადიდებლობაშია.

— მამა სერაფიმ როუზი, წერილი მადრიდის მისიისადმი, 1970 წლის 4/17 სექტემბერი, Letters from Father Seraphim (წერილები მამა სერაფიმისგან). http://www.orthodoxriver.org/post/letters-of-fr.-seraphim-rose/

მამა სერაფიმ როუზი, მთელ მსოფლიოში პატივცემული, ჩვენი დროის მრავალი ეკუმენისტის ქცევას აღწერს, რომლებიც ძმობენ არამართლმადიდებელთ თავიანთი ეგრეთ წოდებული სიყვარულის საფარქვეშ (რომელიც სინამდვილეში სიძულვილია, წმ. მაქსიმე აღმსარებლის მოწმობის თანახმად), მაგრამ თუ ყურადღებით დააკვირდებით, ამ ძმურ ურთიერთობებში ეს მოსიყვარულე მართლმადიდებელი ქრისტიანები უარს ამბობენ ამ არამართლმადიდებელთ (ნაზად) უთხრან, რომ ცდომილებაში არიან და რომ ჭეშმარიტება მხოლოდ მართლმადიდებლობაში სუფევს.

ეს არის მამა სერაფიმ როუზის მოწმობა, და ეს მოწმობა კიდევ უფრო ზუსტია ჩვენს დროში.

ეს არის პატრიარქ კირილეს ქცევა.

პატრიარქი კირილე კმაყოფილია განმეორებით ხაზი გაუსვას საუბრების, დიალოგისა და მეგობრული ურთიერთობების მნიშვნელობას და ჩაერთოს მათში კათოლიკებთან (თავი 6: რომის კათოლიკე წმინდანებისა და წმინდა ადგილების აღიარება), მუსლიმებთან (თავი 5: მუსულმანები და მართლმადიდებლები ერთსა და იმავე ღმერთს ლოცვით მიმართავენ), მონოფიზიტებთან (თავი 8: ლოცვა მონოფიზიტებთან), იმის გაკეთების გარეშე, რისკენაც წმინდანები მოუწოდებენ: წმინდა მართლმადიდებლობის მოწმობა, და არა უბრალოდ ზედაპირული მეგობრობებისა და ნაცნობობის დამყარება.

წმინდანები არც სიხისტეს ასწავლიან, არც ცრუ ნუგეშს. ისინი ასწავლიან ჭეშმარიტებას. კვლავ, როგორც წმ. პაისი ამბობს: „ჩვენ [მართლმადიდებელმა ქრისტიანებმა] უნდა ვუთხრათ, რომ ცდომილებაში არიან” და თუ ამას არ გავაკეთებთ, „ამისთვის გვესჯება”.

მრავალნი ფიქრობენ, რომ მართლმადიდებლური ქრისტიანობის მოძღვრებები გაათანაბრონ თავიანთი „სავარაუდო სიკეთით”. თუ ამ სენტიმენტალისტების აზროვნება გაიმარჯვებდა, არასოდეს გვეყოლებოდა არცერთი წმინდანი.

ეს შეიძლება მწარე განცხადება იყოს, მაგრამ სწორედ ამას ამბობს წმ. პაისი მთაწმინდელი:

სხვები კვლავ, სავარაუდო „სიკეთიდან” გამომდინარე, ასეთ რჩევას აძლევენ: „ერეტიკოსებს ნუ ეტყვით, რომ ცდომილებაში არიანო, სიყვარულის გამოსახატავად”. და ასე ყველაფერი ითანაბრება. თუ ეს ადამიანები ქრისტიანობის პირველ საუკუნეებში ცხოვრობდნენ, არცერთი წმინდანი არ გვეყოლებოდა.

— წმ. პაისი მთაწმინდელი, Spiritual Counsels, Vol. 2: Spiritual Awakening (სულიერი რჩევები, ტ. 2: სულიერი გამოღვიძება), გვ. 52^[5]

ესაა მწვავე და მწარე სიტყვები ჩვენი ეკუმენისტურად განწყობილი ძმებისთვის, რომლებიც წმინდანებს პატივს მიაგებენ, მაგრამ ცარიელად; მათი აზროვნება ღალატობს სწორედ იმ წმინდანებს, რომლებსაც თვლიან, რომ პატივს მიაგებენ.

აქ განხილული საჯარო ჩანაწერი პრობლემას ადასტურებს: მათი ხანგრძლივი ურთიერთობის განმავლობაში ციტირებულ ოფიციალურ და კუბურ წყაროებში არ არის დაფიქსირებული არცერთი საჯარო შემთხვევა, როცა პატრიარქმა კირილემ ფიდელ კასტროს უთხრა, რომ ცდომილებაში იყო. ეს არის ის „სავარაუდო სიკეთე”, რომელსაც წმ. პაისი გმობს. პატრიარქი კირილე, მართლმადიდებლური ფრონემის (φρόνημα, აზროვნების წესი, რომელიც მართლმადიდებელ ქრისტიანებში ინახება; არა უბრალოდ ინტელექტუალური პოზიცია, არამედ აზროვნების, ცხოვრებისა და მოქმედების მთელი ორიენტაცია, ჩამოყალიბებული ეკლესიის ცხოვრებაში მონაწილეობით, დაფუძნებული მოციქულ პავლეს მცნებაზე: „იგივე გონება იყავნ თქვენ შორის, რომელიცა იყო ქრისტე იესუს თანა,” ფილ. 2:5) ნიღბით, დიპლომატიურ ურთიერთობებს ამყარებს ერეტიკოსებთან და ანტიქრისტიან მმართველებთან. მაგრამ აქ ციტირებული წყაროები არ აჩვენებს, რომ იგი აკეთებს იმას, რისკენაც ჩვენი წმინდანები მოუწოდებენ: მოუწოდოს მათ მართლმადიდებლობისკენ.

ამ მოწმობის დადგენის შემდეგ, განვიხილოთ ფიდელ კასტროს პიროვნება.

ბ. მტკიცებულებები

ვინ იყო ფიდელ კასტრო?

ვინ იყო ფიდელ კასტრო? თავად გვითხრა: „მე მარქსისტ-ლენინისტი ვარ და ვიქნები სიცოცხლის უკანასკნელ დღემდე.”^[6]

ფიდელ კასტრომ კუბას თითქმის ორმოცდაათი წელი განაგებდა: პრემიერ-მინისტრად 1959 წლიდან, შემდეგ პრეზიდენტად 1976 წლიდან, სანამ ავადმყოფობამ გადადგომა აიძულა 2008 წელს. მისი მმართველობისას კუბა ერთპარტიულ კომუნისტურ სახელმწიფოდ იქცა, რომელმაც პოლიტიკური ოპოზიცია აკრძალა, მთელი კერძო საწარმოები ნაციონალიზაცია მოახდინა და საზოგადოებრივი ცხოვრების ყველა ასპექტი გააკონტროლა.

ისტორიკოსთა შეფასებით, რეჟიმმა ათასობით ადამიანი დახვრიტა; მხოლოდ პირველ ათწლეულში 5000-დან 10 000-მდე. კუბის არქივმა 10 000-ზე მეტი სიკვდილი დააფიქსირა, რომლებიც უშუალოდ რეჟიმს მიეწერება.^[7]

პიკის პერიოდში კუბაში დაახლოებით 75 000 პოლიტიკური პატიმარი იყო: ყოველი 94 მოქალაქიდან ერთი.^[8] 1,4 მილიონზე მეტმა კუბელმა სამშობლო მიატოვა; ათიათასობით დაიხრჩო ფლორიდისკენ გადასვლის მცდელობისას.^[9]

პოლიტიკურ რეპრესიებს სისტემატური რელიგიური დევნა ახლდა. 1959 წლიდან 1992 წლამდე კუბა ოფიციალურად ათეისტურ სახელმწიფოდ ფუნქციონირებდა: კათოლიკური სკოლები დაიხურა, საეკლესიო ქონება ნაციონალიზაცია მოხდა, მღვდლები განდევნილ იქნენ და რელიგიური განათლება საჯარო ცხოვრებიდან განდევნილ იქნა.^[10]

დევნა ძალადობით ხორციელდებოდა. UMAP-ის (Unidades Militares de Ayuda a la Producción) იძულებითი შრომის ბანაკებში ყოფილი ინტერნირებულები აღწერდნენ ცემას, მუქარას, ძირითადი მოთხოვნილებების ჩამორთმევას და ახალგაზრდა იეჰოვას მოწმის ხელებით დროშის ბოძიდან ჩამოკიდებას.^[11] ლა-კაბანიას ციხეში პატიმრები დახვრეტას მიდიოდნენ ყვირილით „გაუმარჯოს ქრისტეს მეუფეს!” 1963 წლიდან მათ პირს უკრავდნენ.^[12]

რეჟიმის მტრობა სარწმუნოებისადმი კონსტიტუციური გადასინჯვით უბრალოდ არ გამქრალა. ჯერ კიდევ 2020 წელს, გავრცელებული ცნობებით, კუბის სახელმწიფო ოფიციალურმა პირებმა დამოუკიდებელი რელიგიური თემის ლიდერებს უთხრეს: „მხოლოდ ერთი ღმერთი არსებობს: ფიდელ კასტრო.”^[13] ეს განცხადება, კასტროს გარდაცვალებიდან ოთხი წლის შემდეგ გაკეთებული, აჩვენებს, როგორ შეიძლებოდა რეჟიმის პოლიტიკურ კულტს კვლავ მგმობელური სახე მიეღო: ღვთის არარსებობა და, ამას მიღმა, სახელმწიფოს მიერ ღვთის ადგილას თაყვანისცემის მოთხოვნა. როცა კასტრო 2016 წლის ნოემბერში გარდაიცვალა, მისი დაკრძალვა სეკულარული იყო და სხეული დაკრემატირებულ იქნა.^[14] იგი ისე მოკვდა, როგორც ცხოვრობდა: მარქსიზმ-ლენინიზმისგან საჯარო სინანულის გარეშე.

ეს იყო ის ადამიანი, რომელსაც პატრიარქმა კირილემ დაუმეგობრდა და თითქმის ორი ათწლეულის მანძილზე ურთიერთობა შეუნარჩუნა. მათი მეგობრობის მთელ მანძილზე კუბა რელიგიური თავისუფლების საერთაშორისო მეთვალყურეობის სიებში რჩებოდა.^[15] კირილემ იცოდა, ვინ იყო კასტრო. ყველამ იცოდა.

2004: ტაძარი, აშენებული საბჭოთა საფლავის მიწით

2004 წელს ფიდელ კასტრო დათანხმდა ჰავანაში სახელმწიფო ხარჯით მართლმადიდებლური ტაძრის აშენებას და კირილეს სთხოვა ადგილის შერჩევა. კირილემ ჰავანის ცენტრი შეარჩია.^[16] ტაძარი „კუბურ-რუსული მეგობრობის ძეგლად” იქნა აკურთხებული.^[17]

თავად კასტრომ გამოავლინა, რომ შერჩეული ადგილი იყო „ადგილი, რომელიც რუსმა და საბჭოთა მეომრებმა ძველ ჰავანის სასაფლაოზე ეკავათ”. და მშენებლობისას, კასტრომ აღნიშნა, „მიწა მოიტანეს იმ ადგილიდან, სადაც საბჭოთა ჯარისკაცთა ნეშტი განისვენებდა, რომლებიც ჩვენს ქვეყანაში ათეული წლების განმავლობაში ასრულებდნენ სამსახურს”.^[18]

საბჭოთა ჯარისკაცთა საფლავებიდან მიწა მოიტანეს ტაძრის მშენებლობისას. ჯარისკაცები, რომლებიც ათეისტურ რეჟიმს ემსახურებოდნენ, რომელმაც ისტორიაში ყველაზე მეტი მართლმადიდებელი ქრისტიანი მოაწამა, მოხსენიებულ იქნენ ღვთისმშობლისადმი მიძღვნილი ტაძრის დაარსებისას. ეს სიმბოლიზმი მიზანმიმართული და უტყუარია: ეკლესიის მდევნელთა პატივისცემა მართლმადიდებელ ტაძარში.

ოქტომბერი 2008: წმ. დანიელის ორდენი

2008 წლის 19 ოქტომბერს მიტროპოლიტმა კირილემ ჰავანაში ტაძარი აკურთხა კუბის სახელმწიფო მეთაურის რაულ კასტროს თანდასწრებით.^[19] მეორე დღეს, 20 ოქტომბერს, კირილე ფიდელ კასტროს შეხვდა და პატრიარქ ალექსი II-ის სახელით რაულ კასტროს მოსკოვის წმ. დანიელის ორდენი გადასცა, ხოლო ფიდელ კასტროს „დიდებისა და პატივის” ორდენი: ჰავანაში პირველი რუსული მართლმადიდებლური ეკლესიის აშენებაში მათი როლის აღსანიშნავად.^[20]

ორივე რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის საეკლესიო ჯილდოა: მოსკოვის წმ. დანიელის ორდენი (წმინდანის სახელობისა, დაარსებული 1988 წელს) ეკლესიისადმი სამსახურს აღიარებს, ხოლო „დიდებისა და პატივის” ორდენი რელიგიათაშორის დიალოგში წვლილს. კირილემ ეს საეკლესიო ჯილდოები კომუნისტ მმართველებს გადასცა, რომლებიც ქრისტესა და სარწმუნოების შესახებ ერეტიკულ და მგმობელ იდეალებს აღიარებდნენ. ეკლესიამ საჯარო საეკლესიო აღიარება იმ სახელმწიფოს მმართველებს მისცა, რომელიც მორწმუნეებს დევნიდა.

ოქტომბერი 2008: კასტროს მოწმობა („იდენტური ეთიკური პრინციპები”)

ამ შეხვედრის შემდეგ კასტრომ თავის Reflections (მოფიქრებათა) სერიაში საჯარო სტატია დაწერა სათაურით „რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია”. მასში მარქსისტ-ლენინისტმა დიქტატორმა, რომელმაც ათასობით ადამიანი დახვრიტა და შრომის ბანაკები სინდისის პატიმრებით აავსო, დამოწმა თავისი იდეოლოგიური თანხვედრა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურთან.

კასტრომ რუსეთის ეკლესია შეაქო მეორე მსოფლიო ომში სტალინის მხარდაჭერისთვის:

დიდი რუსეთის ომის დაწყებისას, ნაცისტური ვერაგული თავდასხმის შემდეგ, სტალინი ეკლესიას მიმართა მუშათა და გლეხთა მხარდაჭერისთვის, რომლებიც ოქტომბრის რევოლუციამ ქარხნებისა და მიწის პატრონებად აქცია.

— ფიდელ კასტრო, „რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია”, Reflections, 2008 წლის 21 ოქტომბერი. http://www.cuba.cu/gobierno/reflexiones/2008/ing/f211008i.html

მოწამეები სიკვდილით გარდაიცვალნენ სტალინის რეჟიმის მხარდაჭერაზე უარის თქმისთვის. კასტრო კი ეკლესიას აქებს სწორედ იმისთვის, რასაც მოწამეები გმობდნენ.

შემდეგ კასტრომ რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაური ლათინური ამერიკის რევოლუციურ ლიდერებთან ერთ ჯგუფში მოაქცია, ამტკიცებდა რა, რომ ერთიანი იდეოლოგიური საფუძვლები ჰქონდათ:

ორივე შთაგონებას იღებს იდენტური ეთიკური პრინციპებიდან, რომლებიც იესო ქრისტეს ქადაგებიდან გამომდინარეობს სახარებათა მიხედვით: რელიგიური რწმენა, რომელსაც ორივე იზიარებს.

— ფიდელ კასტრო, „რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია”, Reflections, 2008 წლის 21 ოქტომბერი. http://www.cuba.cu/gobierno/reflexiones/2008/ing/f211008i.html

კასტრომ ეს კირილესა და უგო ჩავესის შესახებ დაწერა. მარქსისტ-ლენინისტმა დიქტატორმა, რომელმაც ათასობით ადამიანი დახვრიტა და პატიმრები შრომის ბანაკებში აწამა, განაცხადა, რომ მოსკოვის პატრიარქი „იდენტური ეთიკური პრინციპებიდან” იღებდა შთაგონებას, როგორც რევოლუციური ლიდერები, რომლებიც მარქსსა და ჩე გევარას აკერპებდნენ. კასტრომ არ თქვა, რომ საერთო ენა იპოვეს ფილოსოფიური განსხვავებების მიუხედავად. მან თქვა, რომ მათი ეთიკური პრინციპები იდენტური იყო.

რა იყო კასტროს „ეთიკური პრინციპები”? მან ეს ათწლეულების მანძილზე საჯაროდ ახსნა. 1985 წლის წიგნის ფორმატის ინტერვიუში Fidel and Religion (ფიდელი და რელიგია), კასტრომ განაცხადა:

მე ქრისტე ყოველთვის კაცობრიობის ისტორიის ერთ-ერთ უდიდეს რევოლუციონერად მიმაჩნდა.

— ფიდელ კასტრო, Fidel and Religion: Conversations with Frei Betto on Marxism and Liberation Theology (ფიდელი და რელიგია: საუბრები ფრეი ბეტოსთან მარქსიზმსა და განმათავისუფლებელ თეოლოგიაზე) (1985)

ქრისტე, კასტროს თხრობით, არ იყო ღვთის ძე, წმინდა სამების მეორე პირი, ლოგოსი, რომლის მიერაც ყოველივე შეიქმნა. იგი იყო „რევოლუციონერი” ჩე გევარასა და თავად მარქსის კატეგორიაში. კასტრომ განაგრძო:

კარლ მარქსი მთაზე ქადაგებას ხელს მოაწერდა.

— ფიდელ კასტრო, Fidel and Religion: Conversations with Frei Betto on Marxism and Liberation Theology (ფიდელი და რელიგია: საუბრები ფრეი ბეტოსთან მარქსიზმსა და განმათავისუფლებელ თეოლოგიაზე) (1985)

კასტრომ გვითხრა, რომ დიალექტიკური მატერიალიზმის ავტორი, კაცი, რომელმაც რელიგია „ხალხის ოპიუმი” უწოდა, ქრისტეს სიტყვებს „ხელს მოაწერდა”. კასტრო ამტკიცებდა, რომ „ათასჯერ მეტი თანხვედრა არსებობს ქრისტიანობასა და კომუნიზმს შორის, ვიდრე ქრისტიანობასა და კაპიტალიზმს შორის”.^[21] ხოლო 2007 წელს კასტრომ განაცხადა:

თუ ადამიანები მიწოდებენ ქრისტიანს, არა რელიგიის, არამედ სოციალური ხედვის თვალსაზრისით, მე ვაცხადებ, რომ ქრისტიანი ვარ.

— ფიდელ კასტრო, in Ignacio Ramonet, Fidel Castro: My Life: A Spoken Autobiography (ფიდელ კასტრო: ჩემი ცხოვრება: ზეპირი ავტობიოგრაფია) (New York: Scribner, 2008), გვ. 156

ადამიანი, რომელმაც შრომის ბანაკები სინდისის პატიმრებით აავსო, შობა 28 წლით აკრძალა და თავმჯდომარეობდა რეჟიმს, რომელმაც რელიგიურ ლიდერებს უთხრა „მხოლოდ ერთი ღმერთი არსებობს: ფიდელ კასტრო”… შემდეგ ქრისტიანობა მოითხოვა. არა იმ გაგებით, რომ ქრისტეს უფალად და ღმერთად სწამდა, არამედ იმ გაგებით, რომ მარქსის „სოციალურ ხედვას” იზიარებდა.

ესაა ის, რასაც კასტრო „იდენტურ ეთიკურ პრინციპებში” გულისხმობდა. მას სწამდა, რომ ქრისტიანობა და მარქსიზმ-ლენინიზმი ერთი და იგივე იყო. მას სწამდა, რომ ქრისტე პროტო-კომუნისტი იყო. მას სწამდა, რომ თავად „ქრისტიანი” იყო, რადგან მარქსისტი იყო. და სწამდა, რომ კირილე მას ეთანხმებოდა.

აქ ციტირებული წყაროები პატრიარქ კირილეს მხრიდან საჯარო გამოსწორებას არ აფიქსირებენ.

როცა კასტრომ საჯაროდ განაცხადა იდეოლოგიური თანხვედრა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურთან და კირილემ არაფერი თქვა, ამ დუმილმა ნებისმიერ გმობაზე ხმამაღლა ილაპარაკა.

როგორც ზემოთ დავადგინეთ, წმ. პაისი ასწავლის: „ჩვენ მათ კეთილი შეშფოთება უნდა მივცეთ: უნდა ვუთხრათ, რომ ცდომილებაში არიან.” აქ ციტირებულ საჯარო წყაროებში კირილემ კასტროს და, შესაბამისად, მის მიმდევრებს ამ კეთილი შეშფოთების ნაცვლად ნუგეში მისცა. კასტრო არასოდეს მოვიდა მართლმადიდებელ სარწმუნოებაში. იგი მარქსიზმ-ლენინიზმისგან საჯარო სინანულის გარეშე გარდაიცვალა, მაშინ როცა პატრიარქ კირილეს საჯარო პოზიცია დიპლომატიასა და მეგობრობას უსვამდა ხაზს და არა გამოსწორებას. ამან არ მისცა ხილული სამწყსოებრივი გაფრთხილება არც ფიდელ კასტროს და არც მათ, ვინც ამ მეგობრობას კასტროს ერეტიკული შეხედულებების დადასტურებად მიიჩნევდა.

კასტრომ ეკლესიის ინსტიტუციური როლი ზუსტად შეაფასა. მისი სტატიის საწყისი სტრიქონები გამოავლენს, თუ როგორ ესმოდა რუსეთის ეკლესია:

[რუსეთის ეკლესია] სულიერი ძალაა. მან უდიდესი როლი ითამაშა რუსეთის ისტორიის კრიტიკულ მომენტებში. დიდი რუსეთის ომის დაწყებისას, ნაცისტური ვერაგული თავდასხმის შემდეგ, სტალინი ეკლესიას მიმართა მუშათა და გლეხთა მხარდაჭერისთვის, რომლებიც ოქტომბრის რევოლუციამ ქარხნებისა და მიწის პატრონებად აქცია.

— ფიდელ კასტრო, „რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია”, Reflections, 2008 წლის 21 ოქტომბერი. http://www.cuba.cu/gobierno/reflexiones/2008/ing/f211008i.html

კასტროს ზუსტად ესმოდა, რაც გახდა მოსკოვის საპატრიარქო: არა მოწამეთა ეკლესია, რომლებმაც საბჭოთა ხელისუფლებას წინააღმდეგობა გაუწიეს, არამედ „სულიერი ძალა”, რომლის „უდიდესი როლი” სახელმწიფოსთვის მსახურება იყო, როცა გამოიძახეს. მისი მაგალითია სტალინის მიერ მეორე მსოფლიო ომში ეკლესიის ჩართვა: სწორედ ის შეგუება, რომელიც ახალმოწამეებმა დაგმეს.

კასტრომ ეკლესია ანტიამერიკულ იდეოლოგიურ მოკავშირედ მიიჩნია:

სსრკ-ს დაშლის შემდეგ, [რუსეთის მართლმადიდებელი] ეკლესია იმპერიალიზმის მოკავშირე არ ყოფილა.

— ფიდელ კასტრო, „რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია”, Reflections, 2008 წლის 21 ოქტომბერი. http://www.cuba.cu/gobierno/reflexiones/2008/ing/f211008i.html

და შემდეგ კასტროს ყველაზე მძაფრი შეფასება:

მისი უმაღლესობა სოციალიზმის მტერი არ არის და საუკუნო ცეცხლისთვის არ სჯის მათ, ვინც მარქსიზმ-ლენინიზმის საფუძველზე უკეთესი სამყაროსთვის იბრძვის.

— ფიდელ კასტრო, „რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია”, Reflections, 2008 წლის 21 ოქტომბერი. http://www.cuba.cu/gobierno/reflexiones/2008/ing/f211008i.html; დაარქივებული Monthly Review Online-ზე: https://mronline.org/2008/10/21/the-russian-orthodox-church/

ღვთის მტერი, რომელიც მოსკოვის პატრიარქს აქებს მისი არდაგმობისთვის. ეს იდეოლოგიური აღიარებაა, არა უბრალო დიპლომატიური ზრდილობა. ის, რასაც კასტრო შემწყნარებლობად აქებდა, წმ. მაქსიმემ კაცთმოძულეობად მიიჩნია.

თებერვალი 2016: „ვივა კუბა!”

რვა წლის შემდეგ პატრიარქი კირილე კუბას დაბრუნდა მოგზაურობისთვის, რომელიც პაპ ფრანცისკესთან შეხვედრასაც მოიცავდა (იხ. ნაწილი I, თავი 1).

კუბის არჩევანი შემთხვევითი არ იყო. კუბა სგბ-ს რელიგიური ოპერაციების სამივე სფეროს გადაკვეთაზე მდებარეობს: რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია, ვატიკანი და კომუნისტური ინტერნაციონალი. გასაიდუმლოებული სგბ დოკუმენტები აჩვენებს, რომ კუბის დაზვერვა პირდაპირ თანამშრომლობდა სგბ-სთან რელიგიურ ოპერაციებში: ემს-ის 1976 წლის აგვისტოს ასამბლეაზე „სგბ და კუბის სპეცსამსახურები ერთად მუშაობდნენ ჩვენი აგენტებით ქცევის ხაზის შემუშავებაზე ამაზე რეაგირებისთვის”. კუბა ასევე წარმოდგენილი იყო 1975 წლის თებერვლის ვარშავის კონფერენციაზე, სადაც სგბ-მ შვიდი სოციალისტური ქვეყნის დაზვერვის სამსახურებთან ერთად ვატიკანში შეღწევის, კათოლიკე სასულიერო პირების კომპრომეტირებისა და რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის აგენტების რომის წინააღმდეგ სადაზვერვო სამუშაოსთვის გამოყენების ოპერაციები დაგეგმა.^[22] სგბ-ით გამსჭვალულ სსუდ-ში გაწვრთნილმა კაცმა, მთელ მსოფლიოში ყველა ადგილიდან, პაპთან შესახვედრად სწორედ ის ქვეყანა აირჩია, სადაც სგბ-ს რელიგიური, პოლიტიკური და სადაზვერვო ოპერაციები ერთად იყრიდა თავს. იმავე მოგზაურობისას მან ფიდელ კასტროს შეხვდა, „ნამდვილ პოლიტიკურ ლიდერად” შეაქო და მისი რევოლუცია ქრისტიანული საწყისების მქონედ წარმოაჩინა. სსუდ-ის სგბ-ური წარმოშობისა და ვატიკანის წინააღმდეგ რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის აგენტების გამოყენებით მისი ოპერაციების სრული დოკუმენტაციისთვის იხ. თავი 13.

2016 წლის 13 თებერვალს, რევოლუციის სასახლეში, პატრიარქ კირილეს ხოსე მარტის ორდენი გადაეცა. წინა მიმღებთა შორის, რომლებიც სსუდ-ის ანგარიშშია ჩამოთვლილი, იყვნენ სალვადორ ალიენდე (1972), ნელსონ მანდელა (1991), უგო ჩავესი (1999), ალექსანდრ ლუკაშენკო (2000), ჰუ ძინტაო (2011) და ვლადიმერ პუტინი (2014).^[23] სსუდ-ის ანგარიში ორდენს აღწერს, როგორც მაღალ სახელმწიფო ჯილდოს, რომელიც კუბელ და უცხოელ მოქალაქეებს, სახელმწიფოს მეთაურებსა და მთავრობის მეთაურებს მშვიდობის, ჰუმანიზმისა და კულტურის, მეცნიერების, სპორტისა და შემოქმედებითი საქმიანობისთვის ეძლევა. მოსკოვის საპატრიარქოს მიერ ხაზგასმულ მიმღებთა სიაში კირილე არა ქრისტეს აღმსარებელთა შორის დგას, არამედ კუბის რევოლუციური სახელმწიფოს მიერ პატივდებულ პოლიტიკურ ფიგურათა შორის.

მიღების სიტყვაში კირილემ განაცხადა:

Я вспоминаю лозунг, который в моей молодости часто произносили на улицах тогдашнего Ленинграда, особенно когда к нам приезжали высокие гости из Кубы и, в первую очередь, легендарный вождь революции Фидель Кастро Рус — этими словами я бы хотел закончить выражение своей благодарности Вам и кубинскому народу — Вива Куба!

მახსენდება ლოზუნგი, რომელიც ჩემს ახალგაზრდობაში ხშირად ჟღერდა მაშინდელი ლენინგრადის ქუჩებში, განსაკუთრებით როცა კუბიდან ჩამოდიოდნენ მაღალი სტუმრები და, პირველ ყოვლისა, რევოლუციის ლეგენდარული ბელადი ფიდელ კასტრო რუზი: ამ სიტყვებით მინდა დავასრულო ჩემი მადლიერების გამოხატვა თქვენისა და კუბელი ხალხის მიმართ: ვივა კუბა!

— პატრიარქი კირილე, ხოსე მარტის ორდენის მიღების სიტყვა, რევოლუციის სასახლე, ჰავანა, 2016 წლის 13 თებერვალი. https://mospat.ru/en/news/49741/

„რევოლუციის ლეგენდარული ბელადი ფიდელ კასტრო რუზი.” „ვივა კუბა!” ესაა მოსკოვის პატრიარქის სიტყვები, წარმოთქმული კომუნისტური დიქტატურის რევოლუციის სასახლიდან.

იმავე დღეს პატრიარქი კირილე ფიდელ კასტროს კასტროს საცხოვრებელ სახლში შეხვდა კერძოდ, დაახლოებით ორი საათის განმავლობაში. კუბის ოფიციალური მედიის თანახმად, კასტრო და კირილე „აზრები გაცვალეს სიღარიბის, დისკრიმინაციასთან ბრძოლის, მშვიდობის შენარჩუნებისა და კაცობრიობის გადარჩენის საკითხებზე”, ხოლო შეხვედრა „მოდუნებულ, პატივისცემისა და თანხმობის ატმოსფეროში” გაიმართა.^[24] კასტრომ კონკრეტულად შეაქო კირილეს იდეოლოგიური საქმიანობა:

შეხვედრისას ფიდელმა შეაქო პატრიარქი მისი მნიშვნელოვანი წვლილისთვის რუს და კუბელ ხალხებს შორის მეგობრობის განმტკიცებასა და მათი გამაერთიანებელი ღირებულებების გავრცელებაში.

— Granma (კუბის კომუნისტური პარტიის ოფიციალური გაზეთი), „პატრიარქი კირილე ფიდელს ესტუმრა”, 2016 წლის 14 თებერვალი. https://en.granma.cu/cuba/2016-02-14/patriarch-kirill-visits-fidel

„მათი გამაერთიანებელი ღირებულებების გავრცელება”: რა ღირებულებები აერთიანებს კომუნისტურ კუბას და რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას პატრიარქ კირილეს ქვეშ?

თებერვალი 2016: კასტროს „სახარებისეული” რევოლუცია

ლათინური ამერიკის ტურნედან დაბრუნების შემდეგ მალევე, პატრიარქი კირილე ჟურნალისტებს ესაუბრა ფიდელ კასტროსთან შეხვედრის შესახებ. მისი კომენტარები გამოავლენს, თუ როგორ უყურებს კასტროს ძმებსა და მათ კომუნისტურ რევოლუციას:

«Мне всегда было очень интересно с ним беседовать, тем более что он сам мне рассказал, как после смерти отца они с Раулем стали думать, что делать с их огромной латифундией. Получив воспитание в иезуитском колледже, они решили, что надо поступить так, как говорит Евангелие: раздай все нищим и будешь иметь сокровище на небе (см. Мф. 19:16).»

ყოველთვის ძალიან საინტერესო იყო მასთან საუბარი, მით უმეტეს, რომ მან თავად მომიყვა, როგორ დაიწყეს მამის გარდაცვალების შემდეგ რაულთან ერთად ფიქრი, რა ექნათ მათი უზარმაზარი ლატიფუნდიისთვის. იეზუიტურ კოლეჯში აღზრდილებმა, გადაწყვიტეს, რომ ისე უნდა მოქცეულიყვნენ, როგორც სახარება ამბობს: „განუყავ ყოველი გლახაკთა და გაქუნდეს საუნჯე ცათა შინა” (შდრ. მათ. 19:16).

— პატრიარქი კირილე, ინტერვიუ ჟურნალისტებთან ლათინური ამერიკის ტურნეს შემდეგ, 2016 წლის 22 თებერვალი. http://www.patriarchia.ru/article/97434; ასლი Pravmir-ზე: https://www.pravmir.ru/patriarh-kirill-o-vstrechah-s-papoy-i-kastro-chp-v-samolete-pingvinah-i-drugih-vpechatleniyah-ot-latinskoy-ameriki/

პატრიარქი კირილე კასტროს ძმების კომუნისტურ რევოლუციას სახარებით მოტივირებულად წარმოაჩენს. მათ გადაწყვეტილებას კერძო საკუთრების ხელყოფისა და სიმდიდრის გადანაწილების შესახებ ქრისტეს მცნების „განუყავ ყოველი გლახაკთა” შესრულებად ჩარჩოებს.

სახარებისეული ადგილი, რომელსაც კირილე მიუთითებს (მათე 19:21), არის ქრისტეს რჩევა მდიდარი ჭაბუკისადმი: „თუ გნებავს სრული იყო, წარვედ, გაყიდე შენი ქონება და მიეც გლახაკთა, და გექნება საუნჯე ცათა შინა.” ეს ნებაყოფლობითი სიღარიბისა და მოწყალების მოწოდებაა, არა ძალადობრივი რევოლუციის. ქრისტემ არასოდეს უბრძანა ვინმეს სხვისი ქონების ძალით ხელყოფა, შრომის ბანაკების შექმნა და ათასობით ადამიანის დახვრეტა.

„მამულის” ხსენება, რომელსაც კირილე მოიხმობს, რეალური იყო: მათი მამა ანხელ კასტრო 25 000 აკრიანი შაქრის პლანტაციის მესაკუთრე იყო.^[25] როცა 1956 წელს გარდაიცვალა, ძმებმა ის დაიმკვიდრეს. მაგრამ კასტროებმა სახარებას არ მიჰყვნენ. ქრისტემ მდიდარ ჭაბუკს უთხრა, გაეყიდა ის, რაც თავად ეკუთვნოდა, და შემოსავალი გლახაკთათვის მიეცა, თავისუფლად და ნებაყოფლობით. კასტროებმა კი შეიარაღებული რევოლუცია წამოიწყეს, რომელმაც ქონება სახელმწიფო ძალით ჩამოართვა. 1959 წელს მათ დიდი მიწათმფლობელობები ნაციონალიზაცია მოახდინეს, საკუთარი ოჯახის მამულის ჩათვლით, რითაც საკუთარი დედაც კი გააუცხოეს.^[26] ეს არ იყო ნებაყოფლობითი მოწყალება; ეს იყო სახელმწიფოებრივი კონფისკაცია.

მოპარულისგან მოცემული მოწყალება საერთოდ არ არის ქრისტიანული მოწყალება. წმ. იოანე ოქროპირი მას სატანისეულს უწოდებს:

ეს მოწყალებანი იუდაურია, ან უფრო სწორად სატანისეული. ვინაიდან ახლაც არიან, ახლაც არიან ისინი, ვინც ძალით იტაცებს სხვათა უამრავ ქონებას და ფიქრობს, რომ ათი ან ასი ოქროს მონეტის მიცემით ყველაფერი გამართლდება. მათზეც ამბობს წინასწარმეტყველი: „სულთქმებით აავსეთ ჩემი სამსხვერპლო” (მალაქ. 2:13). ქრისტე არ ისურვებს ანგარებით გამოკვებას, ამას არ მიიღებს. რად შეურაცხყოფ შენს უფალს, უწმინდურს სწირავ? სჯობს ადამიანები შიმშილით ტანჯულნი დატოვო, ვიდრე ასეთი წყაროებიდან აჭამო.

— წმ. იოანე ოქროპირი, Homily LXXXV on Matthew (მათეს სახარების LXXXV ჰომილია), Nicene and Post-Nicene Fathers, 1st Series, Vol. X, გვ. 509

და რა გახდა ის ადამიანები, რომლებმაც სავარაუდოდ „ყველაფერი გლახაკთ განუყვეს”? ლეიტენანტ-პოლკოვნიკმა ხუან რეინალდო სანჩესმა, რომელიც კასტროს უახლოეს უსაფრთხოების წრეში ჩვიდმეტი წელი მსახურობდა, დააფიქსირა ოცზე მეტი სასახლე, კერძო კუნძული, 88-ფუტიანი იახტა და პირადი ოქროს მაღარო.^[27] იმ მტკიცებასთან დაკავშირებით, რომ კასტრომ სიმდიდრეზე უარი თქვა, სანჩესი ცალსახა იყო:

იმის საპირისპიროდ, რასაც ყოველთვის ამბობდა, ფიდელს არავითარ შემთხვევაში არ ჰქონდა უარი თქმული კაპიტალისტურ კომფორტზე და არც აერჩია მკაცრ ცხოვრებაში ყოფნა. პირიქით, მისი ცხოვრების წესი კაპიტალისტისას ჰგავდა, ყოველგვარი შეზღუდვის გარეშე. მას არასოდეს ეგონა, რომ მისი სიტყვები მოითხოვდა მკაცრ ცხოვრებას, როგორც ეს ყველა თავმოყვარე რევოლუციონერს შეჰფერის; არც მას და არც რაულს არასოდეს აუხდენიათ პრაქტიკაში ის მცნებები, რომელსაც თანამემამულეებს უქადაგებდნენ.

— ხუან რეინალდო სანჩესი, The Double Life of Fidel Castro (ფიდელ კასტროს ორმაგი ცხოვრება), გვ. 47-48

„არც მას და არც რაულს არასოდეს აუხდენიათ პრაქტიკაში ის მცნებები, რომელსაც ქადაგებდნენ.” ადამიანი, რომლის რევოლუციასაც პატრიარქმა კირილემ სახარებისეული მორჩილება უწოდა, მეფესავით ცხოვრობდა, ხოლო მისი ხალხი შიმშილობდა და ტივებით გაქცევისას იხრჩობოდა.^[28]

ეს სახარების საპირისპიროა: ქურდობა, იძულება და მკვლელობა, თანაგრძნობის ენით შემოსილი. პატრიარქმა კირილემ იცის, რას ასწავლის ქრისტიანობა. კასტროს რევოლუციური თვითწარმოდგენის სახარებისეულ მორჩილებად წარმოჩენა არ იყო უწყინარი ანეკდოტი; იგი კომუნისტური დიქტატურის ლეგიტიმაციის ფუნქციას ასრულებდა.

ნოემბერი 2016: კასტროს გარდაცვალება

როცა კასტრო 2016 წლის ნოემბერში გარდაიცვალა, პატრიარქმა კირილემ მწუხარების წერილი გაუგზავნა რაულ კასტროს:

Команданте Фидель был одним из самых известных и выдающихся государственных деятелей современности, снискал международный авторитет и еще при жизни стал легендой… В Русской Православной Церкви имя Фиделя Кастро неизменно произносят с уважением и благодарностью… В моем сердце навсегда сохранится добрая память об этом мужественном и харизматичном человеке, являвшимся искренним другом Русской Православной Церкви.

კომანდანტე ფიდელი თანამედროვეობის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი და გამოჩენილი სახელმწიფო მოღვაწე იყო… რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიაში ფიდელ კასტროს სახელს ყოველთვის პატივისცემითა და მადლიერებით წარმოთქვამენ… ჩემს გულში სამუდამოდ შენარჩუნდება კეთილი ხსოვნა ამ მამაცი და ქარიზმატული ადამიანის შესახებ, რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის გულწრფელი მეგობრის.

— პატრიარქი კირილე, მწუხარების წერილი ფიდელ კასტროს გარდაცვალებაზე, 2016 წლის 26 ნოემბერი. https://mospat.ru/en/news/48940/

ფიდელ კასტრო იყო სასტიკი დიქტატორი, რომლის რეჟიმმა ათასობით ადამიანი დააპატიმრა, აწამა და დახვრიტა.^[29] მისმა მთავრობამ რელიგია ახშო, ქონება ჩამოართვა და სინდისის პატიმრები შრომის ბანაკებში გაგზავნა.^[30] მაინც, მოსკოვის პატრიარქმა მას გამოჩენილი ლიდერი და „რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის გულწრფელი მეგობარი” უწოდა.

საუკუნო ხსოვნა საბჭოთა ჯარისკაცებისთვის

2016 წლის ვიზიტმა კასტროს შექებაზე უარესიც აჩვენა. 13 თებერვალს პატრიარქმა კირილემ ჰავანაში საბჭოთა ინტერნაციონალისტი ჯარისკაცის მემორიალთან გვირგვინი დაადო. შემდეგ მან მოსკოვის სასულიერო პირებსა და გუნდს „საუკუნო ხსოვნის” (Вечная память) გალობა უხელმძღვანელა: მართლმადიდებლური სამგლოვიარო საგალობელი, რომელსაც მორწმუნე მიცვალებულთათვის გალობენ. მოსკოვის საპატრიარქოს საკუთარი მოხსენების თანახმად, საგალობელი „ჩვენი სამშობლოს მეომართათვის, ვინც სიცოცხლე ამ ქვეყნისა და მისი ხალხისთვის დადეს” იგალობეს.^[31]

„საუკუნო ხსოვნა” ჩვეულებრივ ლიტურგიკული ლოცვაა მართლმადიდებელი ქრისტიანი სულების მოსასვენებლად. წმ. იოანე შანხაელი და სან-ფრანცისკოელი, რსე-ს იერარქი, განდიდებული მისი სასწაულებისა და ურყევი მართლმადიდებლობისთვის, ბრძანებულებით კრძალავდა არამართლმადიდებელთა ლიტურგიკულ მოხსენიებას; ბრძანებულების სხვა ადგილებში მხოლოდ ვიწრო სამწყსოებრივი გამონაკლისებია დაშვებული:

სასულიერო პირებს შეგახსენებთ, რომ საღმრთო ლიტურგიაზე მხოლოდ მართლმადიდებელი ეკლესიის კუთვნილი პირების მოხსენიება შეიძლება, რამდენადაც ასეთი მოხსენიება მოხსენიებულ პირებს ღვთისმსახურების მონაწილეებად აქცევს, რომელშიც მხოლოდ მართლმადიდებელ ქრისტიანებს შეუძლიათ მონაწილეობა.

— წმ. იოანე შანხაელი და სან-ფრანცისკოელი, ბრძანებულება არამართლმადიდებელთა მოხსენიების შესახებ, ბრძანებულება №39, რსე-ს დასავლეთ-ევროპული მთავარეპისკოპოსობა, 1951 წლის 23 სექტემბერი; https://www.pravmir.com/selected-decrees-and-instructions-of-st-john-of-shanghai-and-san-francisco/

მაინც, პატრიარქმა კირილემ ეს ლოცვა უხელმძღვანელა ათეისტური სახელმწიფოს ჯარისკაცებისთვის, რომლებიც არა სარწმუნოების დაცვისთვის, არამედ ცივი ომის პერიოდში კომუნისტური ექსპანსიის სამსახურში იყვნენ გაგზავნილნი. ესენი იყვნენ საბჭოთა სამხედრო პერსონალი, რომლებიც იმ იდეოლოგიის სამსახურში დაიღუპნენ, რომელმაც ისტორიაში ნებისმიერ ძალაზე მეტი მართლმადიდებელი ქრისტიანი მოაწამა.

ახალმოწამეებმა სიკვდილი ამჯობინეს იმას, რომ მართლმადიდებელი სარწმუნოება და ლიტურგია კომუნისტური ლეგიტიმაციის იარაღებად ქცეულიყო. პატრიარქი კირილე კუბაში იფრინა და ეკლესიის წმინდა სამგლოვიარო ლოცვა გამოიყენა მემორიალთან იმ საბჭოთა სამხედრო პირებისთვის, რომლებიც სწორედ იმავე იდეოლოგიური სამყაროს სამსახურში დაიღუპნენ.

ამრიგად, პატრიარქმა კირილემ სწორედ იმგვარი ქმედება შეასრულა, რომელსაც ახალმოწამეები ეწინააღმდეგებოდნენ: ეკლესიის წმინდა ლოცვების გამოყენება ათეისტური რეჟიმის მსახურთა საპატივსაცემოდ.

გ. განაჩენი

თუ წმ. მაქსიმე ასწავლის, რომ დუმილი ცდომილების წინაშე „კაცთმოძულეობაა”, თუ გერონდა გაბრიელი ასწავლის, რომ ასეთი დუმილი ათეიზმის მესამე სახეა, თუ გერონდა ეფრემი ასწავლის, რომ მარქსიზმი თავისთავად ერესია, რომელიც მოხსენიების შეწყვეტას ამართლებს, თუ მთავარეპისკოპოსი ავერკი ასწავლის, რომ ქრისტიანობა და მარქსიზმი ფუნდამენტურად შეუთავსებელია: რა საფუძვლით შეიძლება გამართლდეს პატრიარქ კირილეს ათწლეულების მანძილზე საჯარო შეგუება მარქსისტ-ლენინისტ მმართველებთან, როცა აქ ციტირებულ წყაროებში საჯარო გამოსწორება არ ჩანს?

თავად კასტროს გამოქვეყნებული მოწმობა, patriarchia.ru-ზე კირილეს საკუთარი ინტერვიუები, კომუნისტური პარტიის საკუთარი გაზეთი და მოსკოვის საპატრიარქოს საკუთარი მოხსენებები ადასტურებს პრაქტიკას: საეკლესიო ჯილდოები დიქტატორებისთვის, ლიტურგიკული ლოცვები ათეისტი ჯარისკაცებისთვის, სახარებისეული ენა კომუნისტური რევოლუციისთვის და დუმილი იქ, სადაც გამოსწორება მოითხოვებოდა.

თუ მარქსისტ-ლენინისტური სახელმწიფოს მეთაური, რომელმაც რელიგია ახშო, პატრიარქ კირილეს აქებს როგორც იმას, ვინც მარქსიზმ-ლენინიზმის საფუძველზე უკეთესი სამყაროსთვის მებრძოლებს „არ სჯის”, მაშინ პატრიარქ კირილეს საჯარო მოწმობა სწორედ იმ ადგილზე ჩავარდა, სადაც სიცხადე იყო საჭირო.

ზოგი შეიძლება ამტკიცებდეს, რომ კირილეს სხვა კონტექსტებში მარქსიზმი და ბოლშევიკური რევოლუცია გაუკრიტიკებია, რევოლუციის შედეგებს „დრამატულსა” და „ღრმა სულიერ მიზეზებზე” დაფუძნებულს უწოდებდა.^[32] მაგრამ კასტროს მოწმობა გამოავლენს უფსკრულს რიტორიკასა და პრაქტიკას შორის. კასტრომ თქვა, რომ კირილე „საუკუნო ცეცხლისთვის არ სჯის მათ, ვინც მარქსიზმ-ლენინიზმის საფუძველზე უკეთესი სამყაროსთვის იბრძვის”. კომუნისტმა დიქტატორმა, რომელიც ქრისტიანებს დევნიდა, აღიარა, რომ კირილეს დაგმობები რეალურ მარქსისტ-ლენინისტებზე არ ვრცელდება. ეს შეგუებას არა უცოდინრობად, არამედ შეგნებულ კომპრომისად აქცევს.

არც ამ ურთიერთობის გამართლება შეიძლება კუბაში მართლმადიდებელ ქრისტიანთა საჭიროებების მომსახურებით. ტაძარი „კუბურ-რუსული მეგობრობის ძეგლად” იქნა მიძღვნილი; საეკლესიო ჯილდოები დიქტატორებს მიეცათ, არა იმ მორწმუნეებს, რომლებიც მათ ქვეშ იტანჯებოდნენ.

თავი 9-ში დოკუმენტირებულმა ახალმოწამეებმა სიკვდილი ამჯობინეს კომუნისტურ იდეოლოგიასთან შეგუებას. მათ მიტროპოლიტი სერგი დაგმეს სწორედ იმგვარი საქმისთვის, რისთვისაც კასტრომ კირილე შეაქო. 1927 წელს სერგიმ განაცხადა „თქვენი სიხარულები ჩვენი სიხარულებია”. 1990-იანი წლების ბოლოდან კირილემ კასტროს კომუნისტურ დიქტატურასთან ურთიერთობა დაიწყო, რომელიც თითქმის ორ ათწლეულს გაგრძელდა. პრაქტიკა ყოველი ისტორიული დეტალით იდენტური არ არის, მაგრამ სულიერი ლოგიკა იგივეა: მართლმადიდებელი იერარქია კომუნისტურ ხელისუფლებას ეგუება, ათწლეულებით გაყოფილი, მაგრამ ღალატით გაერთიანებული.

1. ვოლოკოლამსკის მიტროპოლიტმა ილარიონმა სსუდ-ის პრესკონფერენციაზე 2016 წლის 5 თებერვალს დაადასტურა, რომ „უწმინდესი პატრიარქი კირილე კუბას უკვე ეწვია მიტროპოლიტისა და საეკლესიო საგარეო ურთიერთობათა დეპარტამენტის თავმჯდომარის რანგში და შეხვდა ქვეყნის ლიდერებს”. დოკუმენტირებული ვიზიტები მოიცავს 1998, 2004 და 2008 წლებს. წყარო: https://mospat.ru/en/news/49782/; იხ. ასევე მოსკოვის საპატრიარქოს 2019 წლის მოხსენება, რომელშიც ნათქვამია, რომ კირილემ „მოიხსენია თავისი ვიზიტები კუბაში 1998, 2004 და 2008 წლებში,” https://mospat.ru/en/news/45967/; OrthoChristian, “Havana’s Russian Orthodox Cathedral,” https://orthochristian.com/90687.html ↩

2. ბერძნული დედანი: “«Μισανθρωπίαν γαρ ορίζομαι έγωγε, και αγάπης θείας χωρισμόν, το τη πλάνη πειράσθαι διδόναι ισχύν εις περισσοτέραν των αυτή προκατειλημμένων φθοράν.»” ↩

3. ბერძნული დედანი: “«Πρώτο είδος αθεΐας ο άθεος που λέει δεν υπάρχει Θεός. Δεύτερο είδος αθεΐας ο αιρετικός. Τρίτο είδος αθεΐας όταν η πίστις κινδυνεύει και εγώ δεν μιλάω.»” ↩

4. გერონდა გაბრიელი ამას წმ. თეოდორე სტუდიელის მოძღვრებად მოიხსენიებს იმავე ვიდეოში. წმ. თეოდორეს წერილები მსგავს მოწოდებებს შეიცავს ერესის წინაშე დუმილის წინააღმდეგ; იხ., მაგ., მისი წერილი II.36, სადაც აფრთხილებს, რომ „ჭეშმარიტების შეტევის დროს დუმილი მისი უარყოფის ტოლფასია”. ↩

5. ბერძნული დედანი: “«Ἄλλοι πάλι ἀπό… “καλωσύνη” λένε: “Στοὺς αἱρετικοὺς μὴ λέτε ὅτι εἶναι στὴν πλάνη, γιὰ νὰ δείξουμε ἀγάπη”. Καὶ ἔτσι τὰ ἰσοπεδώνουν ὅλα. Ἂν ζοῦσαν αὐτοὶ στὰ πρῶτα χρόνια τοῦ Χριστιανισμοῦ, δὲν θὰ εἴχαμε οὔτε ἕναν Ἅγιο.»” ↩

6. კასტრომ ეს განცხადება საჯაროდ გააკეთა და მთელი მმართველობის მანძილზე იმეორებდა. ციტატა მრავალ წყაროში ჩანს, მათ შორის დოკუმენტურ ფილმებში, ინტერვიუებსა და ისტორიულ ნაშრომებში. იხ.: “Fidel Castro: 10 Quotes,” This Is Africa, https://thisisafrica.me/politics-and-society/fidel-castro-10-quotes/ ↩

7. ბრიტანელმა ისტორიკოსმა ჰიუ თომასმა 1970 წლისთვის „შესაძლოა” 5000 დახვრეტა შეაფასა; იხ. Thomas, Cuba: The Pursuit of Freedom (კუბა: თავისუფლების ძიება). კუბის არქივმა, კასტროს რეჟიმისთვის მიწერილი სიკვდილის მონაცემთა ბაზამ, 10 723 სიკვდილი დააფიქსირა, მათ შორის დაახლოებით 5600 დახვრეტა და 1200 სასამართლო პროცესის გარეშე მკვლელობა. იხ.: Perry, Mark J., “Counting Victims of the Castro Regime: Nearly 11,000 to Date,” American Enterprise Institute, 2016 წლის 27 ნოემბერი, https://www.aei.org/carpe-diem/counting-victims-of-the-castro-regime-nearly-11000-to-date/; Williams, Mary Elizabeth, “Death by Fidel,” Catholic World Report, 2016 წლის 27 ნოემბერი, https://www.catholicworldreport.com/2016/11/27/death-by-fidel/ ↩

8. ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციის (OAS) კომისიის მოხსენება რეჟიმის პიკის პერიოდში 75 000 პოლიტიკურ პატიმარს აფიქსირებდა, რაც ყოველ 94 კუბელ მოქალაქეზე ერთს შეადგენდა. Human Rights Watch-მა დააფიქსირა, რომ „ათასობით კუბელი საშინელ ციხეებში იყო დაპატიმრებული” და „მთელ თაობებს ძირითადი პოლიტიკური თავისუფლებები ჩამოერთვათ”. იხ.: Human Rights Watch, “Cuba: Fidel Castro’s Record of Repression,” 2016 წლის 26 ნოემბერი, https://www.hrw.org/news/2016/11/26/cuba-fidel-castros-record-repression; Cuba Archive, “How Many Political Prisoners Are There in Cuba?”, 2018 წლის ოქტომბერი, https://cubaarchive.org/wp-content/uploads/2020/07/How-many-Cuban-political-prisoners.pdf ↩

9. Migration Policy Institute-ს მონაცემებით, დაახლოებით 1,4 მილიონმა კუბელმა მიატოვა კუნძული 1959 წლის შემდეგ, რაც „აშშ-ს ისტორიაში ყველაზე დიდ ლტოლვილთა ნაკადს” წარმოადგენდა. შეფასებით, 30 000-დან 40 000-მდე დაიხრჩო ფლორიდისკენ საშიში ზღვის გადაკვეთის მცდელობისას. იხ.: Eckstein, Susan, “Cuban Migration: A Postrevolution Exodus Ebbs and Flows,” Migration Policy Institute, 2019 წლის ივლისი, https://www.migrationpolicy.org/article/cuban-migration-postrevolution-exodus-ebbs-and-flows; Library of Congress, “Crossing the Straits,” Immigration and Relocation in U.S. History, https://www.loc.gov/classroom-materials/immigration/puerto-rican-cuban/crossing-the-straits/ ↩

10. 1976 წლის კუბის კონსტიტუცია კუბას ათეისტურ სახელმწიფოდ აცხადებდა; 1992 წლის კონსტიტუციურმა ცვლილებებმა ეს აღნიშვნა სეკულარულით ჩაანაცვლეს, ასევე დაამატეს სინდისის თავისუფლების მკაფიო დაცვა. იხ.: U.S. Commission on International Religious Freedom, “Constitutional Reform and Religious Freedom in Cuba” (კონსტიტუციური რეფორმა და რელიგიური თავისუფლება კუბაში) (2022), https://www.uscirf.gov/sites/default/files/2022-07/2022%20Constitutional%20Reform%20and%20Religious%20Freedom%20in%20Cuba.pdf; “Letter from Cuba: The Religious Revival of a Communist State,” Los Angeles Review of Books, https://lareviewofbooks.org/article/letter-from-cuba-the-religious-revival-of-a-communist-state ↩

11. Joseph Tahbaz, “Demystifying las UMAP: The Politics of Sugar, Gender, and Religion in 1960s Cuba,” Delaware Review of Latin American Studies, ტ. 14, №2 (2013), აჯამებს ყოფილ ინტერნირებულთა ჩვენებებს იეჰოვას მოწმეების ცემის, სიკვდილით მუქარის, კისრამდე მიწაში ჩაფლვის, საკვებისა და წყლის ჩამორთმევისა და სხვა ძალადობის შესახებ. ტაბასი კონკრეტულად ციტირებს ლლოვიოს თვითმხილველის ჩვენებას „ახალგაზრდა იეჰოვას მოწმის შესახებ, რომელიც ხელებით დროშის ბოძის თავიდან იყო ჩამოკიდებული”, რომლის ხელებიც „ნედლი და სისხლიანი” იყო ჩამოშვებისა და მკურნალობის შემდეგ. https://www1.udel.edu/LAS/Vol14-2Tahbaz.html ↩

12. არმანდო ვალადარესი კუბელი პოეტი და ადამიანის უფლებათა აქტივისტი იყო, დაპატიმრებული 1960 წლიდან 1982 წლამდე სამუშაო მაგიდაზე „მე ფიდელთან ვარ” წარწერის გამოფენაზე უარის თქმისთვის. იგი აწამეს, სცემეს და წლები ინვალიდის ეტლში გაატარა ძალადობის შედეგად. მისმა მემუარმა Against All Hope (ყოველგვარი იმედის საწინააღმდეგოდ) (1986) დააფიქსირა კასტროს ციხის სისტემის სისტემატური სისასტიკე. გათავისუფლების შემდეგ იგი აშშ-ს ელჩად მსახურობდა გაეროს ადამიანის უფლებათა კომისიაში პრეზიდენტ რეიგანის დროს. ინტერვიუებსა და წიგნში ვალადარესი აღწერდა, როგორ მიდიოდნენ ლა-კაბანიას ციხის პატიმრები დახვრეტას ყვირილით „გაუმარჯოს ქრისტეს მეუფეს!” და „დაემხოს კომუნიზმი!” და აღნიშნავდა, რომ „1963 წლიდან მათ პირს უკრავდნენ”. იხ.: Valladares, Armando, Against All Hope: A Memoir of Life in Castro’s Gulag (Encounter Books, 2001) ↩

13. 2020 წლის თებერვალსა და მარტში კუბის სახელმწიფო უშიშროებამ დააპატიმრა და დაემუქრა თავისუფალი იორუბების (Yorubas Libres) რამდენიმე მაღალჩინოსან ლიდერს, დამოუკიდებელი სანტერიის თემის წარმომადგენლებს. დონაიდა პერეს პასეიროს თანახმად, სახელმწიფო მოხელეებმა განაცხადეს: „მხოლოდ ერთი ღმერთი არსებობს: ფიდელ კასტრო”, უხამსობით ახსენეს ღმერთი და ორიშები. იხ.: U.S. Commission on International Religious Freedom, “Santeria in Cuba,” 2021 Factsheet, https://www.uscirf.gov/sites/default/files/2021%20Factsheet%20-%20Santeria%20in%20Cuba.pdf ↩

14. კასტრო 2016 წლის 25 ნოემბერს გარდაიცვალა. მისი დაკრძალვა სეკულარული იყო და არა რელიგიური, კათოლიკური ნათლობისა და იეზუიტური განათლების მიუხედავად. ცხრადღიანი ეროვნული გლოვა მასობრივ მიტინგებს მოიცავდა, მაგრამ არა ქრისტიანული დაკრძალვის წირვას. National Catholic Register-ის თანახმად, „კუნძულზე ეკლესიებს კომუნისტური პარტიის ბიუროკრატები ეწვივნენ და სთხოვეს წირვის, ევქარისტიული თაყვანისცემისა და ნებისმიერი მუსიკალური პროგრამის გაუქმება” გლოვის პერიოდში. არცერთ მღვდელს ან რელიგიურ ფიგურას არ გამოუცხადებია, რომ კასტროს სიკვდილის წინ საიდუმლოებანი შეეწირებინა. მისი ნეშტი დაკრემატირებულ იქნა. იხ.: Victor Gaetan, “The Death of a Dictator: Fidel Castro (1926-2016),” National Catholic Register, 2016 წლის 2 დეკემბერი, https://www.ncregister.com/news/the-death-of-a-dictator-fidel-castro-1926-2016-0xd0pk77; “Fidel Castro Dies, 9 Days of National Mourning,” Havana Times, 2016 წლის 26 ნოემბერი, https://havanatimes.org/news/fidel-castro-dies-9-days-of-national-mourning/ ↩

15. კირილეს კასტროსთან ურთიერთობის მთელ პერიოდში (1998–2016) კუბა რჩებოდა აშშ-ს რელიგიური თავისუფლების საერთაშორისო კომისიის მეთვალყურეობის სიებში მიმდინარე დარღვევებისთვის, მათ შორის რელიგიურ თემებზე თვალთვალი, რელიგიური ლიდერების შევიწროება და შეზღუდვები რელიგიურ განათლებასა და ახალი ეკლესიების მშენებლობაზე. იხ.: U.S. Commission on International Religious Freedom, Annual Reports 1999–2016, https://www.uscirf.gov/countries/cuba ↩

16. RT, “Russian Patriarch Kirill meets Cuba’s Fidel Castro in Havana (VIDEO),” 2016 წლის 17 თებერვალი, https://www.rt.com/news/332800-patriarch-kirill-fidel-castro/. 2004 წელს „ფიდელ კასტრო დათანხმდა მართლმადიდებლური ეკლესიის აშენებას და კირილეს ადგილის შერჩევა შესთავაზა; კირილემ ჰავანის ცენტრი შეარჩია და შესთავაზა ლიტურგიის აღსრულება, რასაც რელიგიური პროცესია მოჰყვებოდა მშენებლობის ადგილამდე”. ↩

17. ჰავანაში ყაზანის ღვთისმშობლის მართლმადიდებლური ტაძარი მთლიანად კუბის მთავრობის ხარჯით აშენდა 2004–2008 წლებში. მიტროპოლიტმა კირილემ იგი 2008 წლის 19 ოქტომბერს აკურთხა პრეზიდენტ რაულ კასტროს თანდასწრებით. კასტრომ მას „კუბურ-რუსული მეგობრობის ძეგლი” უწოდა. კუბაში გარდაცვლილ საბჭოთა ჯარისკაცთა საფლავებიდან მიწა მშენებლობაში იქნა ჩართული. მოსკოვის საპატრიარქო: https://mospat.ru/en/news/63134/; Granma: http://www.granma.cu/granmad/2008/10/19/nacional/artic04.html (არქივირებული: http://www.granma.cu/granmad/2008/10/19/nacional/artic04.html) ↩

18. ფიდელ კასტრო, „რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია”, Reflections, 2008 წლის 21 ოქტომბერი, http://www.cuba.cu/gobierno/reflexiones/2008/ing/f211008i.html. კასტრომ დაწერა: „შერჩეული ადგილი იყო ის, რომელიც რუსმა და საბჭოთა მეომრებმა ძველ ჰავანის სასაფლაოზე ეკავათ.” ↩

19. მოსკოვის საპატრიარქო, სსუდ, “Russian Orthodox Church of Our Lady of Kazan Consecrated in Havana,” 2008 წლის 19 ოქტომბერი, https://mospat.ru/en/news/63134/. ეკლესია 2008 წლის 19 ოქტომბერს იქნა კურთხეული მიტროპოლიტ კირილეს მიერ ჩატარებულ ცერემონიაზე სახელმწიფო მეთაურ რაულ კასტროს თანდასწრებით. იხ. ასევე: OrthoChristian.Com, “Havana’s Russian Orthodox cathedral, an exotic jewel on the Caribbean island,” 2016 წლის 14 თებერვალი, https://orthochristian.com/90687.html ↩

20. Patriarchia.ru, „ფიდელ და რაულ კასტროს მაღალი საპატრიარქო ჯილდოები გადაეცათ” (Фидель и Рауль Кастро удостоены высоких Патриарших наград), 2008 წლის 20 ოქტომბერი, https://www.patriarchia.ru/article/23245. Pravoslavie.ru/Interfax-ის სარკე ადასტურებს, რომ სიგელები პატრიარქ ალექსი II-ის მიერ იყო ხელმოწერილი და მიტროპოლიტმა კირილემ გადასცა: https://pravoslavie.ru/27952.html. რაულ კასტროს მოსკოვის წმ. დანიელის ორდენი, III ხარისხი, გადაეცა «во внимание к помощи в строительстве Казанского храма в Гаване» („ჰავანაში ყაზანის ტაძრის მშენებლობაში დახმარების გათვალისწინებით”). ფიდელ კასტროს რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის „დიდებისა და პატივის” ორდენი გადაეცა «во внимание к вкладу в укрепление межрелигиозного сотрудничества и в связи с освящением храма Казанской иконы Божией Матери» („რელიგიათაშორისი თანამშრომლობის განმტკიცებაში შეტანილი წვლილისა და ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ტაძრის კურთხევასთან დაკავშირებით”). მოსკოვის წმ. დანიელის ორდენი რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის საეკლესიო ჯილდოა, დაარსებული 1988 წელს. ↩

21. კასტრო ამ მტკიცებას განმეორებით აკეთებდა, მათ შორის 1985 წლის ინტერვიუში ფრეი ბეტოსთან და შემდგომ განცხადებებში. Pravmir/Interfax ფორმულას ასე ციტირებს: „ათი ათასჯერ მეტი თანხვედრა არსებობს ქრისტიანობასა და კომუნიზმს შორის, ვიდრე ქრისტიანობასა და კაპიტალიზმს შორის”. იხ.: “Religion: Castro Looks at Christianity,” TIME, 1985 წლის 30 დეკემბერი, https://content.time.com/time/magazine/article/0,9171,960496,00.html; Pravmir, “Patriarch Kirill calls Fidel Castro a sincere friend of the Russian Church,” 2016 წლის 28 ნოემბერი, https://www.pravmir.com/patriarch-kirill-calls-fidel-castro-sincere-friend-russian-church/ ↩

22. სგბ-კუბის თანამშრომლობა რელიგიურ ოპერაციებში: Sean Brennan, The KGB and the Vatican: Secrets of the Mitrokhin Files (სგბ და ვატიკანი: მიტროხინის ფაილების საიდუმლოებანი) (Catholic Education Press, 2022), გვ. 84, ემს-ის 1976 წლის აგვისტოს ასამბლეის შესახებ სგბ-ს მოხსენების მიტროხინისეული ტრანსკრიფციის თარგმანი: „სგბ და კუბის სპეცსამსახურები ერთად მუშაობდნენ ჩვენი აგენტებით ამაზე რეაგირებისთვის ქცევის ხაზის შემუშავებაზე. მათ წარმატებით წამოაყენეს წინადადება, რომ რელიგიური თავისუფლების საკითხის განხილვა ცენტრალური კომიტეტის საქმე არ იყო, არამედ საეკლესიო საერთაშორისო ურთიერთობათა კომისიის მრავალი განხილვის ერთ-ერთი პუნქტი.” კუბის მონაწილეობა 1975 წლის თებერვლის ვარშავის კონფერენციაში ანტივატიკანური ოპერაციების შესახებ: Brennan, გვ. 80-81, ჩამოთვლის მონაწილეებს „სსრკ-დან, ბულგარეთიდან, გდრ-დან, უნგრეთიდან, პოლონეთიდან, ჩეხოსლოვაკიისა და კუბიდან.” კონფერენციამ დაგეგმა კოორდინირებული სადაზვერვო ოპერაციები ვატიკანის წინააღმდეგ, მათ შორის ვატიკანის ინსტიტუტებში აგენტების მოთავსება და ვატიკანის ემისრების ვერბოვკა. სსუდ-ის მეშვეობით ვატიკანის წინააღმდეგ სგბ-ს ოპერაციების სრული დოკუმენტაციისთვის იხ. თავი 13. ↩

23. სსუდ-ის საკუთარ მოხსენებაში ჯილდოს გადაცემის ცერემონიაზე ჩამოთვლილია წინა მიმღებები: „სხვადასხვა დროს ხოსე მარტის ორდენი გადაეცათ სალვადორ ალიენდეს (1972), ნელსონ მანდელას (1991), უგო ჩავესს (1999), ალექსანდრ ლუკაშენკოს (2000), ჰუ ძინტაოს (2011) და ვლადიმერ პუტინს (2014).” წყარო: “Patriarch Kirill awarded the Cuban state Order of José Marti,” საპატრიარქო პრესსამსახური, 2016 წლის 14 თებერვალი, https://mospat.ru/en/news/49741/ ↩

24. “Patriarch Kirill visits Fidel,” Granma (კუბის კომუნისტური პარტიის ოფიციალური გაზეთი), 2016 წლის 14 თებერვალი, https://en.granma.cu/cuba/2016-02-14/patriarch-kirill-visits-fidel. ასევე გაშუქდა Cubadebate-ში: http://en.cubadebate.cu/news/2016/02/14/patriarch-kirill-visits-fidel/ და Juventud Rebelde-ში: https://www.juventudrebelde.cu/index.php/cuba/2016-02-14/visito-su-santidad-kirill-a-fidel-fotos ↩

25. ანხელ კასტრო-ი-არხისი ესპანელი ემიგრანტი იყო, რომელმაც 25 000 აკრიანი შაქრის პლანტაცია ააშენა ბირანში, აღმოსავლეთ კუბაში. იგი 1956 წელს გარდაიცვალა და მამული შვილებს დაუტოვა, მათ შორის ფიდელსა და რაულს. იხ.: “Castro Town: Fidel grew up here, but he came back to destroy it,” Washington Post, 2016 წლის 3 დეკემბერი, https://www.washingtonpost.com/world/the_americas/castro-town-fidel-grew-up-here-but-he-came-back-to-destroy-it/2016/12/03/51b0f40e-b8d2-11e6-b994-f45a208f7a73_story.html ↩

26. 1959 წლის მაისში კასტრომ ხელი მოაწერა პირველ აგრარულ რეფორმას, რომელიც მიწის მფლობელობის ზღვარს აწესებდა და უცხოელთა მიწის საკუთრებას კრძალავდა. კანონმა ნაციონალიზაცია მოახდინა დიდ მამულებზე, მათ შორის საკუთარი ოჯახის ქონებაზე, რითაც „კასტროს საკუთარი დედაც კი გააუცხოვა, რომლის სასოფლო-სამეურნეო მიწები ჩამოართვეს”. იხ.: “In Fidel Castro’s home town, family estate a testament to Cuba’s changes,” Orange County Register, 2016 წლის 4 დეკემბერი, https://www.ocregister.com/2016/12/04/in-fidel-castros-home-town-family-estate-a-testament-to-cubas-changes/ ↩

27. ლეიტენანტ-პოლკოვნიკი ხუან რეინალდო სანჩესი კასტროს უახლოეს უსაფრთხოების წრეში ჩვიდმეტი წელი მსახურობდა. სხვა დეზერტირებმა დაადასტურეს მისი პოზიცია კასტროს პრეტორიანულ გვარდიაში. მისმა წიგნმა The Double Life of Fidel Castro (ფიდელ კასტროს ორმაგი ცხოვრება) (2014), თანაავტორობით ფრანგ ჟურნალისტ აქსელ გილდენთან (L’Express), დეტალურად დააფიქსირა კასტროს ფუფუნებიანი ცხოვრება: ოცზე მეტი სასახლე (გვ. 180-182), კერძო კუნძული კაიო-პიედრა (გვ. 33-36), 88-ფუტიანი იახტა Aquarama II, ანგოლური ეგზოტიკური ხით მორთული ბრეჟნევისგან მიღებული ძრავებით (გვ. 13-14), კერძო ოქროს მაღარო ახალგაზრდობის კუნძულზე, რომელიც 130-150 ფუნტ ოქროს ზოდს იძლეოდა (გვ. 186), პერსონალიზებული რძე ოჯახის თითოეული წევრის საკუთარი დანომრილი ძროხისგან (გვ. 64-65), ანგოლიდან საერთაშორისო ბაზარზე გაყიდული ბრილიანტები (გვ. 184-185) და საიდუმლო reserva del Comandante ფონდი, რომელსაც ფულით სავსე ჩემოდნებით ავსებდნენ (გვ. 181-184). კასტროს $900/თვეში ხელფასის შესახებ მტკიცებაზე სანჩესმა დაწერა: „უაღრესად სასაცილო, როცა იცოდი, როგორც მე ვიცოდი, მისი ყოველდღიური ცხოვრების რეალობა” (გვ. 192). მოწონებული Brian Latell-ის მიერ, After Fidel-ისა და Castro’s Secrets-ის ავტორის. იხ.: Juan Reinaldo Sánchez, The Double Life of Fidel Castro (St. Martin’s Press, 2015) ↩

28. 2006 წელს Forbes-ის ჟურნალმა კასტროს ქონება $900 მილიონად შეაფასა და ამტკიცებდა, რომ იგი სახელმწიფო საწარმოებიდან მოგებას იტაცებდა. კასტრომ კუბის ტელევიზიით უპასუხა, მტკიცებას „შემაძრწუნებელი ცილისწამება” უწოდა და Forbes-ს გამოწვევა მისცა: „თუ დაამტკიცებენ, რომ საზღვარგარეთ მაქვს ბანკის ანგარიში $900 მილიონით, $1 მილიონით, $500 000-ით, $100 000-ით ან $1-ით, გადადგომას ვაცხადებ.” Forbes-მა მტკიცებულება ვერ წარმოადგინა. თუმცა Forbes-მა აღიარა, რომ მათი მეთოდოლოგია „უფრო ხელოვნება იყო, ვიდრე მეცნიერება” და რომ „ზღვარი ბუნდოვანია იმას შორის, რაც ქვეყანას ეკუთვნის, და იმას შორის, რაც ინდივიდს”. კასტროს უარყოფა ბანკის ანგარიშებს ეხებოდა; მან არ უპასუხა დოკუმენტირებულ ცხოვრების წესის მტკიცებებს. იხ.: “Castro: I Am Not Rich,” CBS News, https://www.cbsnews.com/news/castro-i-am-not-rich/ ↩

29. Human Rights Watch-მა დააფიქსირა ათასობით პოლიტიკური დახვრეტა, თვითნებური დაპატიმრება და წამება კასტროს რეჟიმის პირობებში. იხ. “Cuba’s Repressive Machinery: Human Rights Forty Years After the Revolution” (კუბის რეპრესიული მანქანა: ადამიანის უფლებები რევოლუციიდან ორმოცი წლის შემდეგ) (1999), https://www.hrw.org/reports/1999/cuba/; იხ. ასევე “Cuba: Fidel Castro’s Record of Repression” (2016), https://www.hrw.org/news/2016/11/26/cuba-fidel-castros-record-repression. The Black Book of Communism (კომუნიზმის შავი წიგნი) 15 000–17 000 დახვრეტას აფიქსირებს. Amnesty International-მა მთელი კასტროს მმართველობის მანძილზე დააფიქსირა პოლიტიკურ დისიდენტთა სისტემატური წამება და დაპატიმრება. ↩

30. კუბაში რელიგიური დევნის დოკუმენტაცია მოიცავს: U.S. Commission on International Religious Freedom, კუბის შესახებ მრავალი ყოველწლიური მოხსენება; Armando Valladares, Against All Hope: A Memoir of Life in Castro’s Gulag (ყოველგვარი იმედის საწინააღმდეგოდ: მემუარი კასტროს გულაგში ცხოვრებიდან) (Encounter Books, 2001), რომელიც მის 22-წლიან პოლიტიკურ პატიმრობას აღწერს. ↩

31. მოსკოვის საპატრიარქოს ოფიციალური მოხსენება, 2016 წლის 13 თებერვალი, https://mospat.ru/en/news/49741/. რუსულენოვანი TASS-ის მოხსენება ადასტურებს: „Патриарх и сопровождающее его духовенство, включая хор Московской епархии, пропели ‘Вечную память’” (პატრიარქმა და მას თანმხლებმა სასულიერო პირებმა, მოსკოვის ეპარქიის გუნდის ჩათვლით, „საუკუნო ხსოვნა” იგალობეს), https://tass.ru/obschestvo/2665840. იხ. ასევე კუბის სახელმწიფო მედია Granma: „სრულიად რუსეთის პატრიარქმა კირილემ… პატივი მიაგო უცნობ საბჭოთა ინტერნაციონალისტ ჯარისკაცებს ჰავანის ძეგლთან,” 2016 წლის 13 თებერვალი, https://en.granma.cu/cuba/2016-02-13/patriarch-kirill-pays-tribute-to-unknown-soviet-soldiers. ↩

32. პატრიარქმა კირილემ საჯარო განცხადებები გააკეთა მარქსიზმისა და ბოლშევიკური რევოლუციის ასპექტების დაგმობით. 2017 წლის მოხსენებაში მან თქვა, რომ 1917 წლის მოვლენებს „დრამატული შედეგები” და „ღრმა სულიერი მიზეზები” ჰქონდა, რწმენისა და გარდამოცემის დაკარგვაში ფესვგადგმული. 2021 წლის ინტერვიუში „როსია-1” ტელევიზიასთან კირილემ განასხვავა სოციალიზმი, როგორც „მორალური ღირებულებები” (რომელსაც მხარს უჭერდა) და „რევოლუციური მარქსიზმი” (რომელიც უარყო), განაცხადა რა: „თუ სოციალიზმი მორალურ ღირებულებებად იგულისხმება, მაშინ მხარს ვუჭერთ, მაგრამ თუ საუბარია რევოლუციურ მარქსიზმზე, ეს ჩვენთვის უცხოა.” წყაროები: OrthoChristian, “Spiritual deterioration of Russian people led to Bolshevik Revolution, faith revived at turn of XX and XXI centuries—Patriarch Kirill,” 2017 წლის 30 იანვარი, https://orthochristian.com/100603.html; Interfax-Religion, “Patriarch Kirill: We support socialism as moral values, but revolutionary Marxism is alien to us,” 2021 წლის 1 თებერვალი. თუმცა, როგორც კასტროს მოწმობა გამოავლენს, ეს რიტორიკული დაგმობები არ ვრცელდება რეალურ მარქსისტ-ლენინისტებზე, რომლებმაც „მარქსიზმ-ლენინიზმი იარაღად გამოიყენეს”. ↩